Bul Beni

Cemreleri bekleyen, baharlar gibi
Nehirleri donmuş karakışlara döndüm.
Bîgâne kaldım bu şehirde, sensiz, kimsesiz.
Suya hasret, kurumuş, çatlamış topraklar gibiyim,
Kervan geçmeyen, yollar misali ıssız ve sessiz,
Çatısı, duvarları yıkılmış hanlar gibi viraneyim,
Bul beni, Mecnun’un, Leylâ’sını aradığı çöllerde,

Prangalı ayaklarım, gidemiyorum bu şehirden,
Gamzelerine gömülmüş yüreğim, sana meftun,
Zümrüt gözlerinin, yakut bakışlarına sürgün,
Müebbetini, “muhabbetim” diye sevmişim,
Mezalimine âşık, iflah olmaz bir mazlumum,
Kaç mehtaplı geceyi, ayazlı şafaklara ekledim
Pencerenizin perdesini aralayıp, bir kere bakarsın diye,
Seni beklerken sabahlara kadar, sokağınızın köşesinde.
Yüreğim yangın yeri, ellerim, ayaklarım buz tutuyor,
Isıt beni, zemheriden soğuk kalbinin mahzenlerinde.
Pembe rüyalar göreyim, başımı koyup dizlerine,
Sen kokan, taze açmış erguvanların gölgesinde.
Yak beni, küllerime mezar olsun, o vefasız yüreğin,
Ey benim, sensiz gecelerimin bitmeyen kâbusu!
Kızgın lâvlar taş kesiliyor, ıslak kirpiklerinde.
Yüzüm, gözüm, yüreğim, her yerim eriyip gidiyor.
Yakıp kül ettiğin bedenimi, yeniden dirilt gözlerinde…
Muhabbetimle doldur, çoraklaşmış kalbinin dehlizlerini,
Oku beni, bul bizi, hep ikimize yazdığım şiirlerimde.

Aslan YILMAZ